Η πολιτική βούληση και συστηματική προσπάθεια της κυβέρνησης τα τρία χρόνια της διακυβέρνησης της  για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης της χώρας, κι ευημερίας για τους πολίτες αποδίδουν συγκεκριμένα αποτελέσματα κι έχουν εκτιμηθεί τόσο από τον ελληνικό λαό, όσο και από την Ε.Ε. και την διεθνή κοινότητα. Η επιβράβευση της προσπάθειας αυτής έρχεται κατ' αρχάς από το μέτωπο της οικονομίας καθώς σύμφωνα με τις ενδείξεις η Ελλάδα θα βγει από την κοινοτική διαδικασία της επιτήρησης τους ερχόμενους μήνες για τα υπερβολικά ελλείμματα της, καθώς ύστερα από πολλά χρόνια το έλλειμμα διαμορφώνεται κάτω από το 3%. Ενδεικτική είναι η πρόβλεψη του Ο.Ο.Σ.Α. ότι η ανάπτυξη  θα φθάσει φέτος το 4%, το υψηλότερο στην Ε..Ε, και για την επόμενη διετία θα κυμανθεί στο 3,8%.

Το γεγονός αυτό αντανακλά τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος που υπήρξε το 2006 στην αγορά καθώς και την έλξη διεθνών επενδυτών. Ενώ τα τελευταία χρόνια για κάθε δυο νέες επιχειρήσεις που άνοιγαν, έκλεινε μια, πέρυσι το ισοζύγιο βελτιώθηκε, αφού για κάθε μια που εγκαταλείπει την αγορά, ιδρύονται τρεις νέες επιχειρήσεις.

Οι μεταρρυθμίσεις που ήδη έχουν γίνει στην λειτουργία των επιχειρήσεων, κυρίως οι αλλαγές στην φορολογία με την μείωση των φορολογικών συντελεστών, αλλά ευρύτερα οι αλλαγές στην αγορά εργασίας φαίνεται ότι ευνόησαν την επιχειρηματική δραστηριότητα. Είχαν και θετικές επιπτώσεις και στην απασχόληση καθώς η ανεργία παρουσιάζει πτωτική τάση και μειώθηκε στο 8,3% το 4ο τρίμηνο του 2006 από 8,8% που ήταν το 1ο τρίμηνο του ίδιου έτους. Το ποσοστό απασχόλησης ανδρών και γυναικών ανέρχεται αργά μεν αλλά σταθερά, στο 60,1% από 59,4% που ήταν το 2004.        

Οι θετικές αυτές εξελίξεις και προοπτικές πρέπει να αξιοποιηθούν και να συνεχίσουν απρόσκοπτα και γοργά με κεντρικό στόχο την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων μας, γιατί ο στόχος αυτός αποτελεί την αιχμή του δόρατος της κοινής μας ευρωπαϊκής προσπάθειας για  ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή, όπως και όλων των χωρών που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στο παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον.

Τα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμη οι επιχειρήσεις είναι πολύπλοκα, ποικίλα και χαρακτηρίζουν αρνητικά το ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα γραφειοκρατικά βάρη που επωμίζονται οι επιχειρήσεις είναι τα υψηλότερα στην ΕΕ και το κόστος ανέρχεται στο  6,8% του ΑΕΠ ή 15 δις. ετησίως έναντι 3,5% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα που καλύπτει 175 χώρες, οι διαδικασίες που προβλέπει το ελληνικό φορολογικό σύστημα για τις επιχειρήσεις είναι οι περισσότερες στην ευρωζώνη και ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής που τις επιβαρύνει είναι ο τέταρτος υψηλότερος.

Η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων επιβαρύνεται και από την έλλειψη εφαρμογής νέων τεχνολογιών και την παραγωγή καινοτομίας. Αυτό αφορά τόσο τα προϊόντα όσο και τις υπηρεσίες. Οι δαπάνες για έρευνα και καινοτομία περιορίζονται στο φτωχό 0.62% του ΑΕΠ που κατατάσσει την Ελλάδα στην 23η θέση σε επενδύσεις για Ε&Τ. Ευθύνη βέβαια έχουν και οι επιχειρήσεις καθώς ελάχιστες από αυτές επενδύουν σε έρευνα και καινοτομία με ποσοστό μόλις στο 0,2% του ΑΕΠ μόλις το 16% του μέσου κοινοτικού όρου. Παρ' όλες τις προσπάθειες και θετικά αποτελέσματα της κυβέρνησης το σύστημα έρευνας και παραγωγής καινοτομίας   χρειάζεται να αλλάξει ριζικά. Η ιδιωτική δαπάνη για Ε&Τ θα πρέπει να αυξηθεί σημαντικά με την θέσπιση αφ' ενός φορολογικών κινήτρων  και την διευκόλυνση  χρηματοδότησης των επιχειρήσεων αλλά και με την αξιοκρατική αποτίμηση του έργου τους. Σημαντική επιδίωξη πρέπει να  είναι η προώθηση περιφερειακών πόλων καινοτομίας που θα ενσωματώνουν ιδιωτικές και δημόσιες ερευνητικές δομές με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Η συνεργασία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων θα μπορούσε να δώσει αξία προωθώντας τις σχέσεις της εκπαίδευσης με την έρευνα και την παραγωγή, αξιοποιώντας και αναβαθμίζοντας το ανθρώπινο δυναμικό, απαραίτητο παράγοντα ανάπτυξης. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι η κάθε ελληνική επιχείρηση έχει ανάγκη από σύγχρονες τηλεπικοινωνίες, κι εναλλακτικές μορφές ενέργειας, όπως και σύγχρονες λιμενικές υπηρεσίες αλλά και σύγχρονες μεταφορές, οδικές, σιδηροδρομικές, θαλάσσιες. Αυτό αφορά τους “δρόμους ανάπτυξης” όπως η  Εγνατία Οδός, η Ιόνια Οδός, οι θαλάσσιες αρτηρίες, οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες αλλά και την κατάσταση μεταφορών μέσα και γύρω από τα αστικά κέντρα, γιατί οι πόλεις αποτελούν τα κατ' εξοχήν αναπτυξιακά κέντρα και οι παράμετρος μεταφορές είναι βασική για τους εγχώριους και ξένους επενδυτές. Οι υποδομές και οι υπηρεσίες αυτές θα διευκολύνουν και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων σε μια περίοδο μάλιστα που υπάρχει έκρηξη επενδυτικής δραστηριότητας παγκοσμίως αλλά και στην γειτονιά μας, στην νοτιοανατολική Ευρώπη.

Οι προυποθέσεις αυτές σε συνδυασμό με την μοναδική ποικιλία της ελληνικής φύσης, με τις πολλές δυνατότητες εναλλακτικού τουρισμού, τα πολλά ιστορικά μνημεία, τις ιαματικές πηγές, το ήπιο κλίμα μπορούν να κάνουν την Ελλάδα σημαντικό επενδυτικό προορισμό.

Αυτές και άλλες προκλήσεις δεν αφορούν μόνο συγκεκριμένους κλάδους της οικονομίας η της επενδυτικής πολιτικής. Αφορούν ολόκληρη την κοινωνία και μάλιστα το μοντέλο της κοινωνίας που θέλουμε μαζί να ζήσουμε μέσα στον σύγχρονο ανταγωνιστικό και ραγδαία εξελισσόμενο κόσμο. Γι' αυτό χρειάζεται  συζήτηση, συνεννόηση, συνυπευθυνότητα μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μεταξύ παραγωγικών τάξεων, μεταξύ πολιτικών κομμάτων. Χρειάζεται να κεφαλοποιήσουμε τις αλλαγές και τα θετικά αποτελέσματα που επιτύχαμε και να προχωρήσουμε με όραμα, αποφασιστικότητα και στρατηγική.

<< Προηγούμενο

Επόμενο >>