Εν όψει της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας και με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα για την τραγική κατάσταση των ελληνίδων στην αγορά εργασίας ακούστηκαν φωνές που υποστήριξαν ότι το να εργάζεται ή όχι μία γυναίκα δεν είναι η μοναδική και απόλυτη έκφραση της θέσης και της προσφοράς της στην κοινωνία.

Κατ΄ αρχάς χαίρομαι που ένα θέμα τόσο σημαντικό όχι μόνο για τις γυναίκες, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία γίνεται αντικείμενο δημοσίου διαλόγου. Συμφωνώ ότι η κοινωνική προσφορά και η ατομική δικαίωση των γυναικών δεν μπαίνει σε καλούπια ούτε είναι μονόδρομος προς την αγορά εργασίας. Στις δημοκρατικές κοινωνίες μας έχει διάφορους τρόπους έκφρασης.

Αυτό που επιθυμώ να συμπληρώσω είναι ότι οι γυναίκες για να διαλέξουν τον δρόμο και τον ρόλο τους σε κάθε περίοδο της ζωής έχουν ανάγκη από ισότητα στις ευκαιρίες. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στη χώρα μας ανέρχεται σε 40, 9 % έναντι 74,1 % των ανδρών και έναντι 54 % του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το ποσοστό των γυναικών ηλικίας 30 έως 44 ετών (περιόδου με έντονες οικογενειακές ευθύνες) που παραμένει εκτός εργασίας είναι 50 %, ενώ στην Ευρώπη δεν ξεπερνά το 20 %.

Διερωτώμαι αν οι ελληνίδες βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας γιατί διάλεξαν τα "οικιακά" ή γιατί δεν μπόρεσαν να βρουν μια δουλειά ή μάλλον δεν μπόρεσαν να συνδυάσουν τη δουλειά με τα οικιακά και ιδιαίτερα με τη μητρότητα. Μάλλον το δεύτερο συμβαίνει.

Σχετικές έρευνες μας αποκαλύπτουν ότι οι ελληνίδες επικαλούνται ως πρώτο λόγο για την παραμονή τους εκτός εργασίας την έλλειψη κοινωνικών υποδομών και διευκολύνσεων της εργαζόμενης μητέρας. Και δεν έχουν άδικο, αφού στη χώρα μας μόνο το 9 % των αναγκών σε παιδικούς σταθμούς καλύπτεται από το δημόσιο και αφού η μερική απασχόληση που θα μπορούσε να αποτελέσει λύση για το γυναικείο εργατικό δυναμικό (τουλάχιστον σε κάποιες περιόδους της ενεργού ζωής) είναι μόλις 4 % κατά πολύ χαμηλότερο ποσοστό έναντι των άλλων κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάθε οικογένεια που έχει κόρη αγωνίζεται να τη μορφώσει και να τη σπουδάσει για να μπορεί να χαίρεται τη ζωή, να στέκεται στα πόδια της, να μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της ακόμη και όταν μια κακή στιγμή σταματήσει ο σύζυγος να πληρώνει ή ο πατέρας να συμπληρώνει.

Με την ίδια θέρμη πρέπει να αγωνισθεί και η Πολιτεία για να δώσει στα νέα κορίτσια κάθε ευκαιρία και κάθε δυνατότητα να πετύχουν τους στόχους τους, τους επαγγελματικούς και τους προσωπικούς, να εναρμονίσουν τους ποικίλους ρόλους τους, να μοιρασθούν μαζί με τους άνδρες τις χαρές και τις υποχρεώσεις της ζωής. Προς το παρόν μόνο την αναποτελεσματικότητα των κρατικών πολιτικών για τη σύζευξη της εργασίας με την οικογένεια μπορούμε να καταγράψουμε.

Ακούστηκε επίσης ότι η 8η Μαρτίου είναι δημιούργημα του φεμινισμού που έβλαψε με τις ακρότητές του και δεν έχει θέση στη σύγχρονη εποχή. Ο φεμινισμός της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70 έφτασε στα άκρα, επειδή κοινωνία και Πολιτεία δεν είχαν προετοιμασθεί για τους νέους ρόλους των γυναικών.

Ο νέος φεμινισμός του 21ου αιώνα βρήκε πολλά πράγματα έτοιμα, αλλά έχει μάθει και από τα λάθη του παρελθόντος. Σήμερα είναι μία ήρεμη δύναμη, συνώνυμο της ισόρροπης συμμετοχής των δύο φύλων σε όλες τις δραστηριότητες, της συντροφικότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και το σπουδαιότερο αφορά ολόκληρη την κοινωνία, γιατί δίνει ένα νέο περιεχόμενο στη ζωή των γυναικών και των ανδρών και μια καλύτερη ποιότητα στη δημοκρατία μας.

Έτσι, η 8η Μαρτίου στον 210 αιώνα έχει το δικό της περιεχόμενο και τη δική της σημασία. Μας θυμίζει ότι πρέπει να δραστηριοποιηθούμε, διορθώνοντας και προλαβαίνοντας τις διακρίσεις και εμπλουτίζοντας τη ζωή μας με τη διαφορετικότητα και τη συμπληρωματικότητα των δύο φύλων.

Και αυτό είναι υπόθεση όλων μας, της κυβέρνησης, των πολιτικών κομμάτων, των επιχειρήσεων, της δημόσιας διοίκησης, της παιδείας και των ίδιων των πολιτών.

<< Προηγούμενο

Επόμενο >>